Nuria | Tłumacz polsko hiszpański | Kursy hiszpańskiego

Hiszpania to kraj Pedro Almodovara, Carlosa Ruiza Zafona, Penelope Cruz, Antonio Banderasa, kojarzy nam się również z corridą, flamenco, słońcem, morzem, dobrym jedzeniem, czy winem.

Królestwo Hiszpanii jest ustytułowane na Półwyspie Iberyjskim. Jest to największy kraj, który tam się znajduje. Hiszpania od zachodu sąsiaduje z Portugalią od Północy z Francja i Andorą, a od Południa z Giblartarem, który należy do Wielkiej Brytanii. Dzięki swoim posiadłościom w Afryce Północnej (Plazas de soberanía de España en el Norte de Africa) Ceucie i Melilli graniczy z Marokiem.

Powierzchnia całkowita kraju wynosi 504 645 km², co czyni Hiszpanię 50 krajem na świecie pod względem wielkości terytorium.

Hiszpania jest podzielona na 17 wspólnot autonomicznych (Comunidades Autónomas) oraz dwa miasta autonomiczne (Ciudades Autónomas). Andalucía, Aragón, Asturias, Islas Baleares Extremadura, Galicia, Cantabria, Castilla La Mancha, Castilla y León, Cataluña, País Vasco, La Rioja, Madrid, Murcia, Navarra, Valencia, Islas Canarias są to wszystkie wspólnoty autonomiczne Hiszpanii.

Do Królestwa Hiszpanii należą także ziemie hiszpańskich posiadłości w Afryce Północnej, czyli Ceuta i Melilla. W Hiszpanii wspólnoty autonomiczne są podzielone na 50 prowincji.

Stolicą największego kraju na Półwyspie Iberyjskim jest Madryt.

W Hiszpanii ustrojem politycznym jest monarchia konstytucyjna. Jest to państwo demokratyczne. Głową Krolestwa Hiszpanii jest król Juan Carlos I, a jego następcą i dzidzicem tronu, jego syn Felipe. Na czele rządu Hiszpanii stoi premier José Luis Rodríguez Zapatero.

Całkowita liczba ludności w Hiszpanii wynosi 46 661 950. Jest to 27 kraj z największą liczbą mieszkańców. Gęstość zaludnienia w Królestwie Hiszpanii wynosi 91,40 osób/km². Obszary najgęściej zaludnione znajdują się wokół Obszaru Metropolitarnego Madrytu oraz na wybrzeżu.

Religią dominującą jest religia katolicka.

Językiem urzędowym w Królestwie Hiszpanii jest język kastylijski (potocznie na całym swiecie zwany hiszpańskim), oraz w zależności od regionów: kataloński, baskijski i galicyjski. Jak głosi konstytucja Hiszpanii, każdy obywatel tego kraju ma obowiązek znać język kastylijski.

„Marcha Real” (Marsz Królewski) jest hymnem Królestwa Hiszpanii. Hymn hiszpański to  jeden z nielicznych hymnów państwowych, który nie posiada oficjalnie zatwierdzonych słów, a jedynie melodię. Twierdzi się, że jest to spowodowane wielością języków urzędowych obowiązujących na terytorium Królestwa Hiszpanii. Zapewne trudnym zadaniem było by podjęcie decyzji, w którym języku powinny być słowa do hymnu państwowego.

Hymn Królestwa Hiszpanii powstał z XVIII-wiecznego marsza wojskowego. Pierwszy raz był wzmiankowany w 1761 roku w „Zarządzeniu o sygnałach na rogu piechoty hiszpańskiej” (Libro de Ordenanza de los toques militares de la Infantería Española). Autorem wspomnianego zarządzenia był Manuel de Espinosa. Hymn został tam zapisany jako melodia anonimowa o tytule “Marsz Grenadierski” (Marcha Granadera). Król Hiszpanii Karol III Burbon w 1770 roku ogłosił marsz oficjalnym “marszem honorowym”, a więc jednym, oficjalnym hymnem monarchii. Ponieważ był odgrywany przy wszystkich ważniejszych oficjalnych okazjach z udziałem rodu panującego, zaczął być znany pod swą współczesną nazwą, jako „Marsz Królewski” (Marcha Real).

Według Hugo Kehrera, jednego z badaczy historii hymnu Hiszpanii, jego melodia mogła zostać skomponowana przez Fryderyka Wielkiego. Niestety nie ma dowodów, aby poprzeć wysuwaną tezę. Niektórzy badacze podkreślają podobieństwo melodii do niektórych marszów wojskowych z czasów panowania Karola I Habsburga i Filipa II Habsburga. Część hymnu jest zbliżona do jednej z Cantigas de Santa Maria, której autorem był król Alfons X Mądry.

Podczas pronunciamiento gen. Prima w 1868 roku rozpisano konkurs na karlistowski, nowy hymn Hiszpanii. Pozostał on nierozstrzygnięty. Uregulowało sprawy dotyczące wykonywania hymnu poprzez zarządzenie królewskie z 27 sierpnia 1908 roku. Bartolomé Pérez Casas, kapelmistrz Królewskich Halabardników (Real Cuerpo de Guardias Alabarderos), na polecenie króla, przygotował zunifikowaną wersję hymnu. Polegało to na połączeniu kilku wersji, popularnych w różnych regionach Hiszpanii. Ostateczna wersja została zatwierdzona dekretem króla Hiszpanii. W celu ograniczenia wykonywania hymnu do okazji najbardziej uroczystych i oficjalnych, tekst rozporządzenia wraz z partyturami został opublikowany wyłącznie w corocznym periodyku legislacyjnym armii. Nie ukazał się wtedy w periodykach rządowych.

W latach 1931-1939, za czasów Drugiej Republiki w Hiszpanii hymn królewski został zastąpiony pieśnią Himno de Riego. Gen. Francisco Franco, po zakończeniu wojny domowej, przywrócił hymn pod tytułem zbliżonym do pierwotnego, czyli “Marcha de Granaderos” (Marsz Grenadierów). W latach przypadających w historii Hiszpanii na dyktaturę gen. Francisco Franco napisano trzy teksty do melodii hymnu. Ze względu na kontekst polityczny nie są one obecnie uznawane.

Po pokojowym przejęciu władzy w Hiszpanii przez Juana Carlosa I oraz uchwaleniu 27 grudnia 1978 roku nowej konstytucji Hiszpanii, powołano komisję rządową do spraw symboli narodowych. Komisja ta wyznaczyła dyrygenta Królewskiej Orkiestry Pałacowej (Banda Real del Palacio), Francisco Grau, do opracowania nowej adaptacji melodii, a także partytur w wersji dla różnych rodzajów orkiestr. Do swej pracy Francisco Grau wykorzystał wcześniejsze adaptacje autorstwa Bartolomé Péreza, oraz poprzednie, znane wersje hymnu. Najważniejsze zmiany to usunięcie z linii melodycznej wstawek nietypowych dla marszów siedemnastowiecznych.

Obecnie konstytucja oraz dekret królewski z października 1997 roku regulują zasady użycia hymnu Królestwa Hiszpanii. Ponieważ Pérez Casas w 1932 roku zarejestrował Marsz Królewski jako utwór, którego był autorem, rząd hiszpański był zmuszony dekretem z 1997 roku znacjonalizować go oraz przejąć na własność. Jest to jedyny znany w historii przypadek nacjonalizacji utworu muzycznego.

Prowincje hiszpańskie posiadają również swoje hymny regionalne. Dla Katalonii jest to „Els segadors”, dla Kraju Basków „Guernikako arbola” oraz dla Galicji „Pondal”.

W herbie Hiszpanii znajdują się godła królestw Kastylii, León, Aragonii i Nawarry. Królestwa te w średniowieczu zjednoczyły się przeciwko Maurom. Symbolami poszczególnych królestw są odpowiednio dla: Kastylii – zamek, León – lew, Aragonii – słupy, Nawarry – łańcuch. Na dole tarcz herbowych znajduje się kwiat granatu – symbol Grenady. Granada to ostatnia twierdza Maurów, zdobyta przez Hiszpanów w 1492 roku. Napis Plus ultra (łac. wciąż dalej) stanowi aluzję do odkrycia Nowego Świata przez Krzysztofa Kolumba. Dwie kolumny obok tarcz herbowych symbolizują Słupy Heraklesa, skały znajdujące się po obu stronach Cieśniny Gibraltarskiej. Opanowanie tych terenów miało istotne znaczenie strategiczne z punktu widzenia żeglugi morskiej. Słupy stanowią symbol siły Hiszpanii. Owalna tarcza w środku godła zawiera herb panującej hiszpańskiej dynastii z rodu Bourbon-Anjou (Burbonów-Andegawenów).

Herb w obecnej formie został przyjęty w 1981 roku. Na przestrzenie dziejów ulegał wielokrotnie zmianom, było to związane z burzliwą historią Królestwa Hiszpanii. Na początku XX wieku herb Królestwa Hiszpanii był dwudzielny, z prawej heraldycznej umieszczony był kastylijski zamek, z lewej lew. Całość była uwieńczona koroną.

Herb republikański był bardzo podobny do obecnego, jedynie odróżniała go korona (burżuazji, a nie królewska), brak symboli dynastii i detale.

Za rządów generała Francisco Franco herb hiszpański przybrał nieco inną postać – tarczę herbową, która była bardziej rozbudowana niż obecna, trzymał czarny orzeł.