Nuria | Tłumacz polsko hiszpański | Kursy hiszpańskiego

Współczesny nauczyciel powinien uświadamiać młodzieży, że nauka języka obcego to ciągłe poszukiwanie sposobów wymiany myśli w procesie komunikowania się.

Współczesna metodyka nauczania języka obcego nawiązuje do najnowszych trendów i tendencji. Dominującą metodą w nauczaniu języków obcych jest metoda komunikacyjna, której celem jest rozwiązanie umiejętności osiągania przez uczniów kompetencji komunikacyjnej, a więc wymiana informacji, wyrażania uczuć i emocji w kontaktach ze światem zewnętrznym. Komunikowanie się stanowi jedną z kluczowych umiejętności. Współczesny nauczyciel powinien uświadamiać młodzieży, że nauka języka obcego to ciągłe poszukiwanie sposobów wymiany myśli w procesie komunikowania się. Tak więc powinien on stale zapewniać uczniom możliwość skutecznego komunikowania się poprzez pracę z materiałem autentycznym, stosowania gier językowych, które pozwalają stworzyć warunki zbliżone do naturalnej komunikacji, a jednocześnie są doskonałym sposobem wyrażania uczuć i emocji. We współczesnym nauczaniu języków obcych należy na bieżąco wprowadzać nowoczesne podręczniki oraz ciągle wzbogacać metody komunikacyjne poprzez dodawanie elementów kulturowych i stale rozwijać świadomość językową ucznia (language awareness). Stałe poszerzanie repertuaru technik i strategii nauczania na lekcjach języka obcego przyczynia się do ciągłego wzrostu jakości nauczania i podnoszenia efektywności uczenia się. Zatem tworzenie silnej motywacji wywoływanie pozytywnych emocji oraz indywidualizacja procesu nauczania i uczenia się to jeden z głównych priorytetów w pracy z uczniem. Współczesna metodyka kładzie nacisk na zagadnienie autonomii w nauczaniu, dostosowuje trendy i metody nauczania do potrzeb uczniów, diagnozuje kompetencje językowe ucznia. Stosowanie różnych metod, na przykład metod aktywnych oraz różnorodnych strategii wdraża uczniów do pracy grupowej i indywidualnej w ramach wykonywanych zadań np. typu „projekt” oraz różnorakich odmian dramy.

Cechy metody aktywnej (w kontekście metody tradycyjnej)

Metody aktywne to metody nauczania zwiększające czynny udział uczących się w zajęciach dydaktycznych i ograniczające rolę nauczyciela do pomagania im
w realizacji celów kształcenia i kontroli postępów.

Przykłady metod aktywnych:

1. Metoda przypadków (zdarzeń).
2. Metoda sytuacyjna.
3. Metoda inscenizacji.
4. Metoda gier dydaktycznych.
5. Metoda dyskusji:
   - związana z wykładem,
   - wielokrotna,
   - burza mózgów,
   - panelowa,
   - metaplan,
   - mapowanie pojęć,
   - okrągłego stołu.
6. Metoda projektów.

Burza mózgów
Metoda nauczania, będąca przykładem dyskusji i polegająca na umożliwieniu uczniom szybkiego zgromadzenia wielu hipotez rozwiązania problemu. Można zgłaszać wszystkie pomysły i rozwiązania, w obojętnej formie, tak, żeby chwila namysłu nie zmniejszyła pomysłowości. Pomysły te nie mogą być oceniane, ani komentowane, a na ich autorów nie spada żadna odpowiedzialność, czy konsekwencja za ich podanie.

Bywa zaliczana do gier dydaktycznych.
(Inne nazwy tej metody: giełda pomysłów, sesja odroczonego wartościowania, sesja odroczonej oceny, jarmark pomysłów).

Dyskusja panelowa
Charakteryzuje ją istnienie dwóch ciał: dyskutujących ekspertów (panel) i uczących się słuchaczy (audytorium). Najpierw wypowiadają się eksperci, wprowadzając
w temat, potem dyskutują między sobą, a następnie głos może zabierać każda osoba z audytorium.
(Inne nazwy: panel, dyskusja obserwowana).

Dyskusja wielokrotna
Jest to dyskusja prowadzona w małych grupach. W pierwszej fazie przebiega w grupach pod kierunkiem lidera, w fazie drugiej zajęcia mają charakter plenarny, podczas których prezentuje się wyniki dyskusji grupowych oraz wybiera optymalne rozwiązanie. W grupach można dyskutować nad tym samym zagadnieniem lub problemem, stanowiącym element jakiejś całości.

Metaplan
Jest to jedna z technik prowadzenia dyskusji. Polega na tym, że podczas narady jej uczestnicy tworzą plakat, który jest graficznym obrazem dyskusji. Uczestnicy dyskusji zamiast początkowo zabierać głos, zapisują swoje myśli na kartkach w formie równoważników zdań. Następnie grupy opracowują te wypowiedzi i przypinają je do arkusza papieru plakatowego.

Metoda projektów
Metoda ta polega na wykonaniu przez uczniów projektu, czyli „większego zadania”. Zadanie jest realizowane przez uczniów samodzielnie, ale koordynowane i przygotowane jest ono przez nauczyciela. To on określa merytoryczne ramy projektu, a uczniowie sami wybierają sobie jego temat. Projekty mają odpowiadać zainteresowaniom uczących się i wiązać działalność praktyczną z pracą umysłową, rozwijać samodzielność, uczyć zbierania danych, korzystania ze źródeł, prezentowania wyników.

Metoda przypadków
Uczniowie rozpatrują jakiś przypadek zawierający problem. Przypadek, to relacja zdarzenia podana w formie pisemnego opisu, zapisu magnetofonowego, zapisu magnetowidowego, uzupełnionego postawionymi pytaniami, prowadzącymi do rozwiązania problemu.

Metoda sytuacyjna
Uczniowie analizują opis sytuacji, a następnie dyskutują nad zawartym w opisie problemem i przyjmują określone rozwiązanie.

Metoda inscenizacji
Metoda ta polega na inscenizacji określonego zdarzenia. Część uczniów staje się aktorami, a pozostali są obserwatorami. Po inscenizacji rozpoczyna się dyskusja, w wyniku której powinno dojść do wspólnej, uzgodnionej oceny zainscenizowanego problemu.

Metoda gier dydaktycznych
Jest to metoda oparta na grze, która przebiega według ściśle określonych zasad postępowania (reguł) prowadzących do konkurowania grających ze sobą uczących się osób, w celu utrwalenia określonych sprawności.

Dyskusja dydaktyczna
Istota tej metody polega na zorganizowanej wymianie myśli i poglądów uczestników na dany temat. Pozwala skonfrontować rozmaite stanowiska i ukazać możliwości różnych rozwiązań. Staje się istotnym elementem przy podejmowaniu decyzji, ocenie faktów. Wyróżnia się wiele odmian, z których każda rozwija różne umiejętności.

Projekt
Projekt prowadzi do wykonania konkretnego produktu finalnego np. słowniczka tematycznego, nagrania, wystawy itp. Uczniowie dokonują wyboru tematu, sposobu realizacji poprzez planowanie i dyskusję. Tym samym są odpowiedzialni za wykonanie zadania i za swoje nauczanie. Aby osiągnąć oczekiwany rezultat muszą podejmować decyzje, prowadzić negocjacje, planować współpracę i rozdzielać zadania. Daje to możliwość „zaistnienia” wszystkim uczniom poprzez dobór takich zadań, w których każdy czuje się pewnie.

• podkreśla autonomię ucznia,
• daje poczucie bezpieczeństwa,
• gwarantuje autentyczność wykonywanych zadań,
• stymuluje aktywność własną ucznia,
• pobudza kreatywność,
• zwiększa motywację uczniów do nauki,
• odpowiada założeniom nauczania humanistycznego i komunikacyjnego.

Każdy projekt składa się z trzech etapów:

1. planowanie,
2. realizacja projektu,
3. analiza i ocena.

1.   Planowanie

uczniowie z nauczycielem:

• dyskutują o projekcie,
• informują o swoich potrzebach językowych, o zadaniach jakie przewidują, które z nich wymagają udziału innych osób (wywiady, reportaże, spotkania),
• określają cele projektu.

Nauczyciel definiuje cele w ramach sprawności językowych (np. czytanie ze zrozumieniem, umiejętność napisania reportażu czy robienia notatek). Celem może być również:

• rozwijanie współpracy w grupie,
• integracja grupy,
• poznanie jakiegoś elementu cywilizacji, historii, geografii.

Uczniowie przygotowują schematyczny plan.

Tego rodzaju prace mogą być przygotowaniem do tworzenia dłuższych, większych, indywidualnych prac projektowych, potem zaś prac projektowych będących dziełem zespołu. Aby pomóc uczniom w rozwinięciu umiejętności takiego działania, niezbędne jest ich przygotowanie do identyfikowania i rozwiązywania problemów w trzech fazach.

I - Planowanie
czyli dokonanie wyboru tematu pracy, celów nauki czy też celów danego zadania lub pracy projektowej. Uczniowie muszą porozumieć się co do celów, jakie chcą sobie postawić w grupie osób, która będzie to zadanie wykonywała. Muszą wynegocjować ostateczne rozwiązanie, jeśli grupa nie jest jednomyślna oraz omówić różnorodne sposoby realizacji celu decydując się na, ich zdaniem, najlepszy wariant.

II  - Monitorowanie przebiegu pracy
Uczniowie muszą dbać o dobrą atmosferę pracy, o odpowiednią współpracę i utrzymanie właściwego podziału pracy, o harmonogram prac i ich zgodność z wcześniejszymi ustaleniami.

III  - Ocenianie
Uczniowie określają czy i w jakim stopniu osiągnęli cele, jak   prezentuje się efekt ich pracy, czy istotnie wybrali najlepszy sposób realizacji swych zamierzeń, a także jak oceniają swą współpracę w grupie, czy pracowali w przyjemnej, zgodnej atmosferze.

2.   Realizacja projektu:

• realizacja zadań
• zbieranie materiałów
• wykorzystywanie wszystkich sprawności językowych (w zależności od zadania)

Podczas realizacji projektu uczniowie:

rozwijają sprawności językowe,

uczą się

precyzowania swoich potrzeb językowych,
zdobywania informacji
|zadawania pytań
wyrażania własnych opinii
robienia notatek

nabierają umiejętności

przygotowywania materiałów (np. mapek, wykresów, tabel, artykułów)
współpracy w grupie:
segregują i klasyfikują zebrane materiały,
przekazują zebrane materiały innym członkom grupy,
uczą się pracy kolektywnej,
przygotowują zebrane materiały do prezentacji,
dyskutują, negocjują, sugerują.

3.   Przedstawienie produktu finalnego.

W pewnym sensie nowoczesne metody nauczania języków obcych stanowią przyczynek do informacji z wielu dziedzin: socjologii, geografii, historii, matematyki. W zakresie treści niezwykle istotne w dobie obecnych zmian w życiu społeczno – gospodarczym współczesnego świata.

Przy wyborze metody nauczania należy kierować się kilkoma bardzo ważnymi aspektami.:

Jednym z nich są potrzeby uczniów, położenie nacisku na najbardziej potrzebne sprawności językowe. Nie bez znaczenia jest też wiek uczniów i wynikające zeń potrzeby i możliwości. Innym ważnym kryterium jest nastawienie nauczyciela. Liczna badania mówią, że nauczyciele nie osiągają sukcesów w pracy metodą, do której nie żywią przekonania. Przy wyborze metody nauczania należy wziąć pod uwagę również cechy osobowościowe uczących się i nastawienie dzieci do nauki.

Główne założenie nauczania języków obcych w kształceniu zintegrowanym polega na kształceniu wielopłaszczyznowym., wielosensorycznym, uczeniu się przez działanie, odkrywanie i przyswajanie, w którym wiele miejsca zajmuję gry i zabawy. Integracja nauczania – uczenia się języka z innymi obszarami edukacji pozwala na całościowe podejście do kształcenia wczesnoszkolnego, a jezyk nie jest przedmiotem wydzielonym, innym od reszty zajęć szkolnych ucznia.

Pierwszy kontakt dziecka z językiem obcym jest trudny. Dlatego tez konieczne jest stworzenie mu odpowiedniej atmosfery, pełnej zrozumienia, ciepła, akceptacji, w której dziecko czułoby się bezpiecznie i mogło odkrywać interesujące go nowe obszary. Konieczne jest również zorganizowanie dziecku procesu uczenia się. Praca na tym etapie wymaga od nauczyciela nie tylko starannego przygotowania się do zajęć, ale także wiedzy na temat rozwoju i możliwości dziecka. Zajęcia powinny być dostosowane do dzieci. Uczeń na zajęciach powinien się przede wszystkim czuć bezpiecznie.

Ze względu na różnorodność ćwiczeń i zabaw wykorzystywanych w trakcie nauki języka obcego klasa powinna być tak zorganizowana aby nauczyciel mógł z łatwością przeprowadzać zajęcia.

Rola nauczyciela jest tu również niezwykle istotna.

Musi to być osoba, która nie tylko włada językiem obcym i posiada repertuar wyliczanek i rymowanek. Nauczyciel języka obcego powinien przede wszystkim znać dzieci, wiedzieć jakie maja potrzeby, powinien lubić bawić się z nimi, być z nimi i wspólnie uczestniczyć w odkrywaniu świata.

Wykładowca, który potrafi urozmaicić proces nauczania, zachęca uczniów do aktywności, organizuje wycieczki i zajęcia poza szkołą ma duży wpływ na stosunek uczniów do zajęć, na zainteresowanie danym językiem i motywuje dzieci do dalszej pracy.

Lektor języka obcego w klasach młodszych nie tylko uwrażliwia na język, ale i na jego kulturę, a poprzez odkrywanie kultury zwraca uwagę na własną kulturę dziecka, poczucie przynależności narodowej czy etnicznej.

Nauczyciel jest tez przede wszystkim pedagogiem i wychowawcą. W trakcie zajęć powinien on rozwijać nie tylko umiejętności językowe, ale również ich postawy. Przez odpowiednią organizacje powinien eksponować zachowania pro społeczne poprzez:

- Zachęcanie uczniów do współpracy z innymi dziećmi w trakcie organizowanej pracy w grupach i w parach
- Przestrzeganie ustalonych z uczniami w pierwszym dniu nauki reguł i respektowanie ich w ciągu całego roku szkolnego
- Zachęcanie do sprawnego komunikowania się w konfliktowych sytuacjach
- Realizowanie zasad poprawnego zachowania np. używanie zwrotów grzecznościowych.

W procesie nauczania języka obcego ważne jest stworzenie odpowiednich warunków, atmosfery, przygotowanie nauczyciela i również dobór odpowiedniej metody nauczania.

W nauczaniu dzieci nigdy nie powinniśmy dawać pierwszeństwa ćwiczeniom pisania i czytania. Spośród wielu technik funkcjonujących w ramach określonych metod wypada polecić te, które są najbardziej przydatne w pracy z dziećmi.

Najbardziej popularnymi metodami są:

techniki nauczania przez zabawę: organizowanie zabaw, gier, uczenie krótkich wierszyków i piosenek.

Inną metodą jest tzw. praca bez podręczników, stosowana jako jedyna forma nauczania w danym czasie np. przedszkole, klasy I-II, bądź też ułatwiająca możliwie trwałe przyswojenie przez ucznia podstaw języka.

Łączy się to bezpośrednio z trzecią forma pracy z dziećmi – prezentacją tekstów ciągłych, ostrożna konfrontację zdobytych sprawności ustno – słuchowych \ notacja graficzna tych tekstów.

Istnieją również niekonwencjonalne i konwencjonalnie metody nauczania – często stosowane przez nauczycieli, z których wiele zapożyczyły sobie również najnowsze metody.

Do metod tych zaliczamy:
- Metodę naturalną
- Total physical response
- Metodę bezpośrednią

Zabawa

Zabawa w wieku wczesnoszkolnym jest dla dziecka podstawą jego działalności. Beaucomont określił ja jako jedyna czynność, którą dziecko wykonuje na poważnie. W trakcie zabawy za pomocą przedmiotów i znanych sytuacji odkrywa sytuacje nowe. W zabawie dziecko czuje się nieskrępowane i wolne. Działa odkrywczo, aktywnie. Jest zadowolone z uzyskanych efektów.

W nauce języka obcego celem lektora jest rozwijanie u uczniów pewnych sprawności a celem uczniów jest wzięcie udziału w grze czy zabawie.

Atmosfera życzliwości, otwartości panująca podczas tego typu zajęć sprzyja zwiększeniu zainteresowania i zaangażowania emocjonalnego dzieci oraz zapobiega zmęczeniu i znużeniu.

Zabawa pozwala tez często na spełnienie marzeń, opanowanie pewnych umiejętności z innych dziedzin.

W tradycyjnym systemie nauczania zabawa była traktowana jako zaprzeczenie pracy i nauki. Obecnie zabawa jest uważana nie tylko za jeden z czynników rozwoju psychicznego, ale także jako wyznacznik procesów rozwojowych. W trakcie zabawy nauczyciel nie jest w centrum uwagi jak to było kiedyś, jest jej organizatorem i koordynatorem. Zabawa łączy się też ze zrozumieniem, mówieniem i słuchaniem uczestników zabawy.

Przy nauce języka obcego, gdzie strategie uczenia się ograniczają się przede wszystkim do uczenia się przez naśladownictwo i powtórzenia zabawa jest nieodzowna. Dydaktycy rekomendują wprowadzenie aktywizujących zabaw i innych ćwiczeń, które są czynnikiem motywującym i zapewniającym sukces w nauce. Zabawa w czasie której dziecko ma możliwość obserwacji zjawisk oraz odkrywania nowych sytuacji jest formą uczenia się, mimo, że działania odbywają się w rzeczywistości pozornej.

Opanowanie języka obcego wymaga wykształcenia u uczniów nowych nawyków. Zadaniem gier i zabaw językowych jest rozwijanie sprawności leksykalnej, syntaktycznej, fonetycznej oraz komunikacyjnej. Dzięki nim łatwiej jest dziecku opanować nowe struktury i słownictwo a tym samym łatwiej osiągnąć sukces.

Rozpoczynanie nauki języka obcego w młodszym wieku szkolnym pozwala na uzyskanie dobrych rezultatów w zakresie sprawności receptywnych, a przede wszystkim w zakresie opanowania systemu fonologicznego języka.

Zauważono, że dzieci w młodszym wieku szkolnym w pierwszych kontaktach z językiem doskonale przyswajają sobie to, co można nazwać “melodia języka” , czyli akcent toniczny, rytm i intonację. Te umiejętności imitacyjne można wykorzystać proponując uczniom zabawy i ćwiczenia muzyczne bazujące na kształceniu słuchu fonematycznego. Opanowanie mowy odbywa się przez liczne powtórzenia i treningi. W czasie zabawy dziecko może kształcić wymowę dźwięków, które sprawiają mu trudność bez narażania się na ośmieszanie ze strony innych dzieci.

Wykorzystanie podczas zajęć zabaw i ćwiczeń muzycznych a także plastycznych wzbogaca proces nauczania języka i pozwala lektorowi na urozmaicenie technik.

Gry i zabawy muzyczne

Gry i zabawy muzyczna stanowią bardzo ważny element w edukacji nie tylko muzycznej, a także językowej.

Są środkiem prowadzącym do rozwoju indywidualnego, społecznego i twórczego. Celem zabaw muzycznych jest wytworzenie w grupie atmosfery swobody i zaufania, inicjowanie i stymulowanie procesów grupowych, w trakcie których rozwijają się indywidualne i społeczne umiejętności twórcze.

Gry i zabawy o wiele lepiej niż niejedno ćwiczenie językowe pozwalają na zaznaczenie niektórych regularności językowych. Używanie języka podczas gry jest bliskie naturalnej sytuacji komunikacji językowej.

Drama

Innym, równie bardzo ciekawym sposobem nauczania języka obcego jest drama.. Klasa szkolna to pewnym sensie teatr, w którym role zostały przydzielone. Uczniowie grają tu pierwsze role a nauczyciel jest reżyserem czy animatorem tego co dzieje się w klasie.

Odtwarzanie ról jest czymś zupełnie naturalnym zarówno dla dzieci jak i dla dorosłych. Takie zabawy pozwalają dziecku na harmonijne dorastanie, uczenie się nowych ról i przyswajanie nowych zachowań.

Drama może być wykorzystywana w różnych momentach w różnych sytuacjach podczas zajęć uwrażliwiających na język obcy. Pierwszy kontakt może już mieć miejsce na pierwszych spotkaniach, kiedy to uczniowie poznają się nawzajem. Elementy dramy można tez wykorzystać na początku lekcji aby dać uczniom czas i możliwość oderwania się od innych przedmiotów i zajęć i przejścia do zajęć z języka.

Lektorzy, szczególnie ci, którzy często pracują z małymi dziećmi stosują elementy dramy na lekcjach:
- Gest i mimika – ułatwiające uczniom zrozumienie
- Intonacja i modulacja głosu
- Zabawy z sytuacja “na niby” – czyli symulacje

Doskonałym materiałem stanowiącym podstawę dramy jest muzyka i dźwięk. Towarzysza one dziecku od najmłodszych lat i doskonale nadają się do wzbogacenia procesu nauczania. Warto tu pamiętać, że proponowana przez nauczyciela muzyka powinna podobać się przede wszystkim dzieciom, aby wykonywane do niej zadania językowe i dramowe były dla nich przyjemnością.

Drama to technika ciekawa i skuteczna na wszystkich poziomach, zaawansowania języka obcego i wieku dziecka ponieważ wspiera ogólny rozwój dziecka.

Technika dramy jest bardzo bogata i w zależności od potrzeb grupy i nauczyciela może być wykorzystywana jako podstawowa metoda nauczania albo jako technika wspomagającą proces nauczania
.
Metoda bezpodręcznikowa

Kolejna metoda stosowana w nauczaniu języków obcych dzieci jest metoda bezpodręcznikowa. Jej charakterystyczną cecha jest zdobywanie sprawności językowych wyłącznie w oparciu o ćwiczenia i działania ustno – słuchowe.

Dobrze zrealizowany okres bezpodręcznikowy może zapewnić pełna swobodę w mówieniu językiem docelowym oraz przeciwdziałać błędnemu transponowaniu znaków graficznych na wartości foniczne a więc błędnemu czytaniu tekstu obcojęzycznego.

Należy tu podkreślić, że nauczanie języka obcego bez posługiwania się tekstem drukowanym i pisanym jest bardzo trudne zarówno dla nauczyciela jak i dla ucznia. Dlatego tez nauczyciel powinien starannie dobierać materiał nauczania, przygotowywać pomoce dydaktyczne, przemyśleć ćwiczenia wdrażające. Uczeń z kolei powinien starać się zapamiętać zupełnie obce mu zjawiska językowe, reprodukować je i produkować.

W metodzie bezpodręcznikowej niezwykle ważną role odgrywa nauczyciel. Jest on animatorem, reżyserem całego procesu nauczania. Od jego przygotowania i zaplanowania poszczególnych spotkań z dziećmi zależy cały proces przyswajania drugiego języka.

Słuchowo- słowna prezentacja tekstów

Metoda ta polega na słuchowo- ustnym wprowadzaniu materiału językowego zawartego w tekstach podręcznikowych. Praca ta technika jest stosowana przez wielu nauczycieli ponieważ gwarantuje intensywne współdziałanie językowe nauczyciela z uczniami, znakomicie rozwija sprawność słuchania i rozumienia oraz kształci mówienie.

Zajęcia prowadzone ta metoda odbywają się przy zamkniętych podręcznikach a uwaga uczniów skupia się na działaniach nauczyciela, który wykorzystuje przygotowane pomoce, sporządza na tablicy rysunki, stosuje odpowiednie gesty czy naśladuje określone czynności by w ten sposób wyjaśnić nowa leksykę. Przy prezentowaniu problemów gramatycznych nauczyciel zadaje pytania, koryguje odpowiedzi, poleca chóralnie powtarzać wypowiedzi itd.

Oczywiście materiały przygotowane przez nauczyciela i tablica nie są jedynymi pomocami wizualnymi i audiowizualnymi. Duża role odgrywa tu podręcznik, który, który służy do ostatecznego utrwalania wdrażanego materiału. Podręcznik jest tą pomocą dydaktyczną, która przedłuża prace rozpoczęta na lekcji i daje uczniowi możliwość stosowania własnego tempa pracy i własnej strategii uczenia się w domu.

Metoda naturalna

Metoda ta znana również pod nazwą The Natural Aproach opiera się na założeniu, że decydująca w opanowaniu języka jest tzw. ekspozycja znacząca. Oznacza to słuchanie wypowiedzi obcojęzyczne. Których ogólny sens jest dla uczącego zrozumiały, wynika bowiem ze zrozumienia prezentowanej sytuacji. nauczyciel posługuje się tu naturalnym, prostym językiem, mówi o tym co dzieje się tu i teraz, stosuje wiele mimiki i gestu, powtarza swą wypowiedź na różne sposoby i cieszy się każda oznaka zrozumienia i każda próba jakiejkolwiek komunikacji z drugiej strony.

Metoda ta opiera się tez na zasadzie całkowitego wyeliminowania stresu. Jeśli pozytywne emocje towarzyszą ekspozycji na język następuje podświadome i spontanicznego jego przyswajanie.

Lektor w tej metodzie ma dostarczyć maksymalną liczbę naturalnych, sensownych, interesujących ale za razem prostych i zrozumiałych wypowiedzi. Nie poprawia błędów, nie prowokuje uczniów do mówienia. Ci zaczynają mówić, kiedy są na to gotowi.

Metoda ta kładzie duży nacisk na tak powszechnie lekceważone poczucie bezpieczeństwa. Zwraca tez uwagę na role rozumienia ze słuchu, stąd tez jest bardzo popularna w nauczaniu dzieci, które przede wszystkim przyswajają język obcy słuchowo i nie maja zahamowań w nauce języka obcego.

Total phisical response

To tak zwana metoda reagowania całym ciałem, która opiera się na założeniu, że uczeniu się i trwałemu zapamiętywaniu nowego materiału sprzyjają dwa rodzaje zachowania: milczące przysłuchiwanie się i ruch fizyczny związany z treścią przekazu.

Nauka w tej metodzie polega na prostych poleceniach wydawanych przez nauczyciela. Polecenia, których wykonanie najpierw demonstruje sam nauczyciel skonstruowane są tak, że można je wykonać bez słów. W każdym przypadku niezbędny jest ruch i praca całym ciałem.

Celem jest tu uruchomienie pracy obu półkul mózgowych – odpowiedzialnych za mowę i język oraz za realizacje ruchu fizycznego. Pobudzany jest więc cały mózg zwiększając efektywność nauki. W metodzie tej nie wykorzystuje się podręczników. Niezbędne są natomiast rekwizyty, przy pomocy których można tworzyć rozmaite sytuacje np. poczta, sklep.

Metoda ta przeznaczona jest głównie dla kursów początkujących, jednak przy umiejętnym formułowaniu poleceń można dojść do naprawdę skomplikowanych struktur.

Total Phisical response odnosi ogromne sukcesy w kursach dla dzieci. Znaczna jest tez jej rola jako techniki pojedynczych ćwiczeń przeprowadzanych w środku lekcji, kiedy spada uwaga uczniów i trzeba im dostarczyć nieco ruchu i relaksu.

Metoda bezpośrednia

Metoda bezpośrednia jest jedna z najwcześniej stosowanych metod nauczania języków obcych. Oparta jest na naturalnym kontakcie w toku przebywania ze sobą nauczyciela i ucznia. Głównym celem jest tu umiejętność przeprowadzenia rozmowy. Praca ta metoda polega na nieustannym włączaniu ucznia do uczestnictwa w naturalnych rozmowach toczących się w języku obcym. Wykładowca używa naturalnych zdań w naturalnym tempie i naturalnych sytuacjach, nie poprawia błędów popełnianych przez ucznia. Zadaniem nauczyciela jest zachęcenie ucznia do mówienia w danym języku.Nie istnieje tu selekcja treści nauczania czy tez systematyczne nauczanie gramatyki, słownictwa czy wymowy.

Metoda ta opiera się na przekonaniu o roli żywego języka, o wartości sytuacji i kontekstu, a także o znaczeniu naturalnego kontaktu z autentycznym, nieszkolonym językiem obcym.

Integracja języka z innymi przedmiotami
Edukacja językowo – muzyczna

Do integracji z nauka języka obcego można wykorzystać ćwiczenia muzyczne, które kształcą i rozwijają słuch muzyczny. Mogą one wspomagać proces uczenia się nowego języka, który wymaga opanowania dwóch podstawowych umiejętności: rozumienia znaczenia słów i ich układów gramatycznych oraz prawidłowego wypowiadania dźwięków mających określone znaczenie.

Badania potwierdzają, że małe dzieci w pierwszych kontaktach z językiem obcym doskonale przyswajają akcent toniczny, rytm i intonację. Najwięcej kłopotów sprawia dzieciom percepcja i produkcja nowych dźwięków, które nie istnieją w ich języku ojczystym. ustalenie prawidłowej wymowy jest procesem długotrwałym a dużą role odgrywa w nim metoda słuchowa. W rozpoznawaniu i przyswajaniu nowych dźwięków może pomóc dziecku ruch, gest i mimika a także ćwiczenia artykulacyjne. Dzięki tym ćwiczeniom uczeń może naśladować zjawiska akustyczne, wywoływać je, zestawiać ze sobą i w ten sposób dokładniej poznać podstawowe dźwięki w języku obcym.

Dzieci bardzo chętnie uczą się piosenek w nowym języku. Piosenka angażuje dziecko emocjonalnie. Dzieci szybko się jej uczą a spontaniczne powtarzanie piosenki jest możliwe przy wielu okazjach, dzięki czemu częściej ćwiczona jest wymowa. Wybrane piosenki można zilustrować gestem czy mimiką. Ważny jest tu tez tekst. Powinien zainteresować dziecko, być łatwy do zapamiętania a jednocześnie być ciekawym materiałem językowym.

Integracja językowo – plastyczno – techniczna

W pierwszym etapie nauki języka ćwiczenia plastyczne mogą być uzupełniająca fora komunikacji.Każde rozwijające się dziecko ma potrzebę wyrażania swoich emocji w sposób bardzo zróżnicowany. Brak takiej możliwości może stać się źródłem stresów i frustracji. Ekspresja plastyczna pozwala nam zredukować ten stres, wspomaga rozwój fizyczny, emocjonalny i poznawczy dziecka z także zapewnia mu równowagę rozwojową.

Kształcenie plastyczne zapewnia dzieciom radość z faktu tworzenia, poczucie własnej wartości i kreatywności. Ze względu na te cechy jest interesującym i nieodłącznym elementem kształcenia wczesnoszkolnego. Twórczość plastyczno – techniczna dzieci wyrasta z potrzeb psychicznych i jest w pełni zintegrowana z ich życiem psychicznym i całym otoczeniem społecznym. Poprzez zajęcia plastyczne dziecko udowadnia swoje zdolności, komunikuje się ze światem zewnętrznym i czerpie wilka przyjemność rysowania.

Integracja językowo – przyrodnicza

Młodszy wiek szkolny to okres wielkiego odkrywania. Dziecko jest zainteresowane otaczającą go rzeczywistością, lubi ja obserwować i eksperymentować. Dziecko chce za wszelka cenę zaspokajać swoja ciekawość. Dlatego kształcenie w tym obszarze powinno rozwijac u uczniów umiejętności obserwacji oraz umiejętność formułowania wniosków i spostrzeżeń.

Wiele tematów proponowanych w integracji wczesnoszkolnej można realizować na zajęciach języka obcego w całości lub współrealizować je z nauczycielem pracujący z dana klasą. Język obcy powinien być narzędziem komunikacji i służyć do zdobywania nowych wiadomości i umiejętności, a także do ich porządkowania. wycieczki w celu obserwacji wybranych elementów środowiska, zbieranie materiałów na dany temat, utrwalanie i uporządkowanie ich kształcą nie tylko umiejętności językowe dziecka ale również umiejętności transwersalne.

Rola nauczyciela

Rola nauczyciela w procesie nauki języka obcego jest ogromna. Wiele zależy nie tylko od jego poziomu znajomości języka czy przygotowania metodycznego. Nauczyciel powinien przede wszystkim być przyjacielem dzieci, rozumieć je, potrafić się z nimi bawić i traktować jako podmioty swojej pracy.

Nauczyciel powinien zapewnić dziecku poczucie bezpieczeństwa i maksymalnie wyeliminować stres. Ciepło, serdeczność w czasie zajęć to podstawa sukcesów w nauce języka. Pochwały i drobne nagrody działają na dzieci niezwykle motwująco. Nauczyciel, który stosuje własny system oceniania z wykorzystaniem stempelków, naklejek itp. Potrafi w znakomity sposób rozbudzić motywacje do nauki. Jak już wcześniej wspomniałam zabawa i ruch to nieodłączny element aktywności dziecka. Dlatego zajęcia powinny obfitować w ich różnorodne formy. Koncentracja dzieci trwa krótko – nauczyciel powinien zmieniać rodzaje aktywności. \nauczyciel musi być przygotowany na to, że wraz z dziećmi będzie musiał uczestniczyc w tych zabawach

Zajęcia obfitujące w wierszyki, piosenki, wyliczanki i rymowanki są najbardziej odpowiednie dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym.

Kontrola i ocen osiągnięć uczniów

Kontrola i ocena to ważne elementy w procesie nauczania. Ich celem jest dostarczenie uczniom i ich rodzicom informacji na temat osiągniętych umiejętności i wiedzy. Dla nauczyciela zaś są one źródłem wiedzy na temat skuteczności i efektywności procesu dydaktycznego.

Ze względu na to, że dzieci w młodszym wieku szkolnym maja łatwość przyswajania podsystemu fonetycznego języka, kontrola stopnia opanowania wymowy, rytmu i intonacji powinna zajmować istotne miejsce. ponieważ nasi uczniowie nie pisą i nie czytają w języku obcym, ćwiczenia kontrolne powinny bazowac na: obrazkach, piktogramach, symbolach literowych lub liczbowych.

Dzieci maja łatwość imitowania przedstawionego im modelu językowego. Kontrola artykulacji uczniów jest dla nauczyciela informacja zwrotna, czy dobrze opanował wymowę danej głoski. Sprawdzamy to przede wszystkim przez recytację wyliczanek lub wierszyków.

Opanowanie słownictwa na tym etapie nauczania jest ściśle związana z rozumieniem. Na tym etapie uczniowie powinni rozumieć proste instrukcje nauczyciela oraz krótkie teksty ze znanym im słownictwem.

Przygotowując zasady działania systemu oceny należy podkreślić role systematyczności. Tylko stała kontrola i przejrzysty system oceny dadzą wiarygodne informacje na temat ucznia i efektywności procesu kształcenia. Pomocne w tym są karty oceny przygotowane dla każdego ucznia.

Ważna rzeczą jest aby system oceniania był nieskomplikowany i zrozumiały dla dziecka. Dzięki temu uczniom i ich rodzicom łatwiej będzie odczytywać go i wyciągać wnioski.

Málaga podobnie jak cała hiszpańska Costa del Sol (wybrzeże słońca) przyciąga turystów jak magnes. To miasto Hiszpanii jest jasne i wesołe, o świetnie rozwijającym się handlu, ma wszelkie warunki, by wykorzystać maksymalnie swoje atuty takie jak: gorący klimat i malownicze położenie nad piękną zatoką. Málaga jest teraz nowoczesnym, wielkim miastem. Warta tutaj zobaczenia jest forteca Alcazaba, która jest zbudowana w kształcie łokcia, by nie mogli tedy wedrzeć się napastnicy. Mieści się tam teraz muzeum archeologiczne. Na Alcazabą góruje Castillo de Gibralfaro (przebudowany w XIV w.). Także można zwiedzić piękne kościoły: Nuestra Senora de la Victoria, S. Juan, S. Mártires oraz katedrę budowaną w latach 1528-1588 i pałac biskupi z XVIII w.