to zjawisko kulturowe, związane z folklorem andaluzyjskich Cyganów, obejmujące muzykę, śpiew, taniec, strój i zachowania. Jego tradycja wywodzi się z regionu Hiszpanii Andaluzji.
Taniec flamenco pochodzi od dawnych religijnych tańców orientalnych. W dzisiejszej jego postaci dopatrzyć się można wielu elementów tańca hinduskiego, takich jak ruchy ramion, dłoni i palców, a także używanie nóg jako instrumentu perkusyjnego. Prawdopodobnie bezpośrednim jego przodkiem jest hinduski tańec katak.
Tańcem opowiadana jest historia. Gestom w tańcu flamenco nie przypisuje się znaczeń. We flamenco ruchy ciała i gesty wyrażają pewne stany emocjonalne tancerza lub podkreślają znaczenie słów i charakteru melodii, która im towarzyszy.
Taniec ten wykonuje się solo, w duecie, grupowo lub składa się z kolejnych “solówek”, wykonywanych przez poszczególnych tancerzy.
Na strój tancerzy, w kolorach czarnym, granatowym lub ciemnobrązowym, składają się obcisłe spodnie, biała koszula, obcisła kamizelka, apaszka przewiązana na szyi, buty wzorowane na butach do jazdy konnej z wysokimi obcasami i charakterystyczny płaskodenny kapelusz.
Strój tancerek to przede wszystkim szeroka, kolorowa falbaniasta spódnica lub suknia (wykorzystywana w tańcu), falbaniasty gorset i kolorowa chusta, uzupełnieniem czasem bywa wachlarz, grzebień lub kwiat.
Głównym instrumentem flamenco jest gitara (używa się także do wykonania muzyki flamenco fletu, skrzypiec, wiolonczeli). Rytm wybiją zarówno tańczący jak i śpiewacy przez: uderzenia dłońmi (klaskanie), pstrykanie palcami, uderzenia otwartymi dłońmi o pudła, na których siedzą śpiewacy (cajón) i za pomocą kastanietów.
Wyróżnia się następujące rodzaje flamenco:
- cante jondo (cante grande): siguiriyas, soléa, tientos
- cante intermedio: bulerías
- cante chico: alegrías, fandango, farruca, sevillana